امروز که بعد از تعطیلات چند روزه برگشتم سرکار، چند نفر به رسم سبیل عادت پپرسیدند چطور بود؟ خوش گذشت؟ من بی وقفه با ذوق وصف ناپذیری و با خنده پر شوری چون نوزاد تازه متولد شده گفتم: خیلی خوب بود، روحیه ام عوض شد.
دوباره پرسید: قرار نبود بری، چی شد یهو رفتی؟
گفتم : خب...

راستش کمی درد دارد، دروغ چرا ، دلسرد هم شده ام.

چقدر کتاب های زرد و سینمای زردتر زندگی عاشقانه را دست یافتنی و البته کتاب ها و نوشته های علمی زندگی عاشقانه را ساختنی تصویر می کنند! من و تو میان این دو قاب هرکدام یک قاب را انتخاب میکنیم. تو به اولی نزدیک تری تا به دومی. شاید به همین دلیل بوم نقاشی ما از مداد رنگی زندگی عاشقانه متفاوت است.
 مثلا اینکه 5 هفته پشت سر هم بی وقفه چشم به انتظار صدای حافظ خوانی تو باشم و هر بار به جمعه که میرسم گویی تشنه ای که در بیابانی به خنکای آب گوارایی قرار است رسیده باشد، دوباره تشنگی می کشم و حض سَراب میبرم، درد ندارد؟؟ خب دارد دیگر!
آخرین بار دیشب بعد از نیمه های بامداد صدا زدم که بیداری!؟!؟ که شاید بیدار باشی و خواست دلم را بگویم، اتفاقا بیدار بودی ولی گفتی به تماشای غیر توام. به تماشای کنسرت آنلاین و حسابی هم خسته ای!
به جان جانم قسم که تو باشی، حرف و بغض ام فرو خوردم وقتی فهمیدم خسته ای و نای بیدار ماندن جز تا انتهای یک کنسرت آنلاین را بیشتر نداری. چه می شود کرد من که عاشقی بلد نیستم، من که حرف ها و نگاه ها و سکوت های دوست داشتن را بلد نیستم، فقط در تکاپوی مدعای دوست داشتنم. مگر نگفته اند که چون خواهان نیک هستی با آنان بنشین و برخاست کن باشد که چنان از جرگه ایشان در آیی! من فقط تلاش میکنم و متاسفم عزیزم که نمی شود و نمی خواهی که بشود.

کمی نا امیدم و بدتر آنکه نا امید از اینکه حرف هایم را به تو بگویم. این ها را اینجا نمی نویسم که یادگاری بماند! ناسلامتی سنی از من گذشته و برای این حرف ها دیر است. فقط می نویسم شاید کسی ، رهگذری، غریبه ای رد بشود و بخواند. شاید هم کاتارسیس باشد اصلا چه میدانم و مهم هم نیست طعم این کوفت چیست هرچه هست دوست دارم بالا بیاورم و حالم بهتر شود. لاکردار انگار سر معده ام گیر کرده و همنجا لانه خودش را ساخته. بگذریم و حتی حال حرف زدم هم ندارم.

به زنده ماندن ادامه میدهم به زندگی کردن هم شاید اما با دلخوشی های دیگر.